Nicholas Ferrar był angielskim uczonym, dworzaninem i politykiem żyjącym w XVII wieku (1592–1637). Po licznych podróżach po kontynentalnej Europie i służbie jako członek Parlamentu, poniósł znaczne straty finansowe związane z Kompanią Wirginijską. W 1626 roku przeniósł swoją wielopokoleniową rodzinę do posiadłości Little Gidding w hrabstwie Huntingdonshire. Tam założyli nieformalną wspólnotę duchową, charakteryzującą się głęboką pobożnością anglikańską oraz zdyscyplinowaną codzienną rutyną modlitewną. Jest wspominany ze względu na swoją pobożność oraz opublikowanie świętej poezji swojego przyjaciela, George'a Herberta.
Życie i pobożność
Po edukacji na Cambridge, Ferrar podróżował przez Włochy, Hiszpanię i Republikę Zjednoczonych Prowincji, gdzie studiował medycynę i zapoznawał się z różnymi tradycjami religijnymi. Po powrocie do Anglii i udziale w polityce parlamentarnej, poszukiwał życia bardziej kontemplacyjnego. W Little Gidding jego rodzina utrzymywała nieustanny cykl modlitw oraz zapewniała edukację i opiekę lokalnym dzieciom. Styl życia ten, choć krytykowany przez niektórych współczesnych jako zbyt klasztorny, opierał się na Księdze Wspólnych Modlitw (Book of Common Prayer).
Dziedzictwo literackie
Ferrar odegrał kluczową rolę w zachowaniu dzieł poety George'a Herberta. Po śmierci Herberta, poeta poprosił, aby Ferrar opublikował jego rękopis, The Temple, jeśli mogłoby to przynieść korzyść innym. Ferrar spełnił tę prośbę w 1633 roku, zapewniając, że wiersze pozostaną dostępne dla przyszłych pokoleń. Rodzina tworzyła również znaczące harmonie muzyczne Ewangelii podczas pobytu w posiadłości.
Kult
Uznany za świętego, Ferrar jest upamiętniany w kalendarzu anglikańskim 4 grudnia. Jego dziedzictwo inspirowało późniejsze wspólnoty religijne i zostało słynnie przywołane przez T. S. Eliota w Czterech kwartetach. Obecnie stowarzyszenie Friends of Little Gidding utrzymuje lokalny kościół i organizuje coroczne pielgrzymki do jego grobu, aby uczcić pamięć duchowego życia jego rodziny.