Sedewakantyzm (od łac. sede vacante – „przy nieobsadzonej stolicy” lub „przy pustym tronie”) – stanowisko teologiczne, według którego wszystkie osoby, które zasiadają na tronie papieskim od czasu śmierci papieża Piusa XII w 1958 roku są antypapieżami i heretykami.
Sedewakantyzm jest ruchem, który powstał na skutek niezgody części wiernych na postanowienia Soboru Watykańskiego II. Zdaniem zwolenników doktryny sedewakantyzmu, posoborowi papieże ze względu na błędy i herezje, które głosili, zanim zostali wybrani na ten urząd, nie mogli go objąć, gdyż jako heretycy znajdowali się poza Kościołem.
Kościół Rzymski jest przez samych sedewakantystów nazywany Antykościołem Antychrysta, Synagogą Szatana, lub Kościołem Posoborowym. Uznają oni, że zarządzany przez masonerię Watykan jest miejscem, skąd Antychryst rozpocznie swoje panowanie na Ziemi.
Doktryna
Zgodnie z doktryną sedewakantyzmu, wraz ze śmiercią ostatniego katolickiego papieża Piusa XII – dnia 9 października 1958 roku – Kościół Rzymski został ostatecznie przejęty przez masonerię, zaś Rzym dokonując apostazji przestał być stolicą świata chrześcijańskiego. Swoją tezę sedewakantyści opierają na mistycznej wizji papieża Leona XIII z dnia 13 października 1884 roku (w której to papież miał widzieć Lucyfera zapowiadającemu Chrystusowi, że za 75–100 lat zniszczy doczesną strukturę Kościoła) oraz wizjach mistyków chrześcijańskich XVI–XX wieku, które przepowiadały powszechną apostazję, zgorszenie i upadek papiestwa, duchowieństwa oraz wiernych. Ponadto uznają, że w objawieniach z La Salette z 19 listopada 1846 roku, Maryja miała także objawić, że Kościół zostanie przejęty przez Antychrysta
Sedewakantyści uznają narodowo–katolickie królestwo teokratyczne za najlepszy model ustrojowy.
Zarzuty wobec Kościoła Katolickiego
Sedewakantyści krytykują m.in. wolność religijną, ekumenizm oraz dialog międzyreligijny. Według nich te działania i wynikające z nich konsekwencje doktrynalne fałszują dogmatyczne definicje Kościoła Chrystusowego oraz prymatu papieskiego.
Sedewakantyści oskarżają kościół posoborowy (czyli – ich zdaniem – zaistniały w wyniku rewolucyjnych zmian Soboru Watykańskiego II), że głosi on herezję modernizmu, potępioną przez Piusa X w encyklice Pascendi Dominici Gregis z 1907 roku. Sedewakantyści nie uznają ważności święceń kapłańskich udzielanych według rytu ustanowionego po Soborze Watykańskim II, zatem twierdzą, że kościół posoborowy utracił sukcesję apostolską. Co za tym idzie, sedewakantyści nie uznają ważności nowej mszy, ani też sakramentów szafowanych przez posoborowych księży. Według nich nowa liturgia mszy – Novus Ordo Missae – została sztucznie spreparowana w celu dopasowania jej do obrzędów protestanckich. Sedewakantyści swoje twierdzenia w tym zakresie opierają na ocenie danej przez papieża Leona XIII w liście apostolskim Apostolicae Curae z dnia 13 września 1896 roku, który stwierdził nieważność protestanckiej mszy oraz anglikańskich święceń.
Sedewakantyści poddają krytyce osobę Karola Wojtyły, uznając go za antypapieża–heretyka i filosemitę oraz za prześladowcę Katolików i kultu katolickiego – domagając się zburzenia wszelkich jego pomników i miejsc pamięci. Ponadto uznawany jest przez nich za największego obrońcę pedofilii i sodomii w szeregach swego Kościoła. A także wypominają mu publiczne całowanie Koranu i sianie zgorszenia wśród młodzieży.
Rozdział wewnętrzny
Sedewakantyści krytykują od 1991 roku Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X za, jak twierdzą: ustępliwość, niekonsekwencję i niespójność logiczno–teologiczną, gdyż uznają oni papieża, twierdząc jednocześnie, iż ten się myli – założyciel bractwa abp. Marcel Lefebvre był pierwszym sedewakantystą oraz twórcą ruchu sedewakantystycznego, jednakże po śmierci swego założyciela bractwo poszło na ugodę z Rzymem, którego dotychczas nazywali „Wielkim Babilonem”, a papieży posoborowych mianem „Bestii”.
Sedewakantyzm podzielony jest na kilkadziesiąt ruchów. Z sedewakantyzmu wyłoniło się wiele ruchów uznających różnych antypapieży (m.in. Grzegorz XVII, Pius XIII). Zwolennicy antypapieży określani są mianem konklawistów.
Źródła – linki zewnętrzne
- https://www.sanctamissa.pl – strona opisująca stanowiska teologiczne sedewakantyzmu.
- https://www.ultramontes.pl – strona poświęcona publikacjom sedewakantystycznym.
- https://watykankatolicki.com – strona opisująca różne zagadnienia dotyczące sedewakantyzmu.
- http://sedevacante.pl – sedewakantystyczna strona w języku polskim.
- https://pelagiusasturiensis.wordpress.com – polski blog sedewakantystyczny.
