Wolnomularstwo to grupy braterskie, które wywodzą swoje początki od średniowiecznych cechów kamieniarzy. Jest uznawane za najstarszą istniejącą świecką organizację braterską, a dokumenty i tradycje sięgają XIV wieku. Głównym celem wolnomularstwa jest działalność charytatywna, a jego członkowie spotykają się w lokalnych jednostkach zwanych lożami. Współczesne wolnomularstwo obejmuje gałęzie regularną, liberalną lub kontynentalną oraz kobiecą i mieszaną, które różnią się zasadami członkostwa i wzajemnym uznawaniem.
Loże i stopnie






Loża masońska jest podstawową jednostką organizacyjną wolnomularstwa, zazwyczaj nadzorowaną na szczeblu regionalnym przez Wielką Lożę lub Wielki Wschód. Loże zajmują się bieżącymi sprawami, organizują ceremonie oraz wydarzenia towarzyskie i charytatywne. Członkowie awansują przez trzy stopnie: ucznia, czeladnika i mistrza, z których każdy wiąże się z zobowiązaniami, symbolami i tajnymi gestami. Te trzy stopnie tworzą wolnomularstwo cechowe, a dalsze stopnie oferują odrębnie zarządzane ciała.
Krytyka i sprzeciw





Wolnomularstwo na przestrzeni dziejów spotykało się z krytyką i sprzeciwem z przyczyn religijnych, moralnych i politycznych. Kościół katolicki, niektóre wyznania protestanckie oraz niektóre państwa lub podmioty islamskie sprzeciwiały się członkostwu lub je zakazywały. Część sprzeciwu miała korzenie w antysemityzmie lub teoriach spiskowych, a wolnomularze byli prześladowani przez autorytarne państwa.
