Jan Paweł II (ur. jako Karol Józef Wojtyła; 1920–2005) był zwierzchnikiem Kościoła katolickiego i suwerenem Watykanu od 1978 roku aż do swojej śmierci w 2005 roku. Był pierwszym papieżem niepochodzącym z Włoch od czasów Hadriana VI w XVI wieku oraz trzecim najdłużej panującym papieżem w historii. Był również ważnym filozofem i teologiem XX wieku, znanym ze swoich podróży, wysiłków na rzecz poprawy stosunków z innymi religiami oraz roli w sprzeciwianiu się rządom komunistycznym w Polsce i w Europie.
Młodość












Karol Józef Wojtyła urodził się w Wadowicach w Polsce i dorastał w rodzinie naznaczonej wczesnymi stratami. Jego matka zmarła, gdy miał osiem lat, a brat, lekarz, zmarł na szkarlatynę. Jako młody człowiek pracował jako aktor teatralny i studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Podczas okupacji hitlerowskiej podejmował prace fizyczne i pracował w fabryce, aby uniknąć wywózki do Niemiec, a w tym okresie poznał Jana Tyranowskiego, który wprowadził go w duchowość karmelitańską.
Pontyfikat i dziedzictwo












Wybrany w październiku 1978 roku, przyjął imię swojego poprzednika, Jana Pawła I, który zmarł po 33 dniach pontyfikatu. Jego pontyfikat kładł nacisk na ekumenizm i rodzinę, a on sam utrzymywał tradycyjne stanowisko Kościoła w takich kwestiach, jak aborcja czy święcenia kobiet. Odbył podróże do 129 krajów i beatyfikował oraz kanonizował wielu ludzi. Zwolennicy przypisują mu zasługę w doprowadzeniu do końca rządów komunistycznych w Europie, podczas gdy krytycy zarzucają mu sposób postępowania w sprawach wykorzystywania seksualnego dzieci przez duchownych. Został beatyfikowany w 2011 roku, a kanonizowany w 2014 roku.
