Łacina to klasyczny język z italskiej grupy języków indoeuropejskich. Po raz pierwszy używano go w Lacjum, na obszarze wokół Rzymu, a dzięki ekspansji Rzymian rozprzestrzenił się na Półwysep Apeniński i Imperium Rzymskie. Łacina wniosła wiele słów do języka angielskiego i innych języków, a jej korzenie pozostają powszechne w teologii, nauce, medycynie i prawie.
Fazy historyczne







Łacinę dzieli się zazwyczaj na fazy, m.in. łacinę archaiczną, klasyczną, późną i średniowieczną. Łacina archaiczna jest najwcześniejszą znaną postacią języka, poświadczoną w inskrypcjach i wczesnych komediach. Łacina klasyczna ukształtowała się w okresie późnej republiki jako celowo ustandaryzowany język literacki, nauczany w szkołach. Potoczna mowa, znana jako łacina wulgarna, w ciągu stuleci po upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego ostatecznie rozwinęła się w języki romańskie.
Późniejsze użycie







Po upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego łacina pozostawała wspólnym językiem nauki, Kościoła i międzynarodowej komunikacji w Europie aż do początku XIX wieku. Łacina kościelna jest nadal oficjalnym językiem Stolicy Apostolskiej i rytu rzymskiego Kościoła katolickiego, choć obecnie studiuje się ją głównie w celu czytania, a nie mówienia.
