Jan Maria Sarnelli był włoskim kapłanem i misjonarzem urodzonym w Neapolu w 1702 roku. Jako oddany członek Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela był wczesnym towarzyszem Alfonsa Marii de' Liguori. Po początkowych studiach prawniczych i uzyskaniu stopnia doktora, poczuł powołanie do kapłaństwa podczas służby chorym w szpitalu. Zasłynął z wielkiego zapału apostolskiego, pracując na rzecz pomocy ubogim, katechizowania dzieci oraz ochrony młodych kobiet przed prostytucją, mimo zagrożeń ze strony przestępców.
Życie i działalność
Sarnelli wstąpił do redemptorystów w 1733 roku, aby wspierać misję Liguori'ego. Podróżował szeroko, głosząc kazania wzdłuż wybrzeża Amalfi, choć jego zdrowie ostatecznie podupadło. Był płodnym pisarzem, który podkreślał znaczenie medytacji dla duchowej wytrwałości. Jego pisma teologiczne wywarły tak duży wpływ, że papież Benedykt XIV nadał później odpusty za medytowanie nad jego dziełami.
Kult
Uznawany za świętego jeszcze za życia, jego droga do beatyfikacji rozpoczęła się pod koniec XIX wieku. W 1906 roku został ogłoszony błogosławionym (Venerable), a po potwierdzeniu cudu, papież Jan Paweł II beatyfikował go w 1996 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 30 czerwca, w dzień jego śmierci w Neapolu.