Winoc był VII-wiecznym benedyktyńskim opatem, prawdopodobnie pochodzącym ze walijskiej szlachty, który żył w regionie Dol, a później we Flandrii. Po przeprowadzce do Flandrii wraz z trzema towarzyszami założył klasztor w Sint-Winoksbergen, a później założył prioryturę w Wormhout, która służyła jako ważne centrum misyjne. W późniejszych latach słynął z umiejętności wykonywania ciężkich prac, takich jak mielenie zboża, dzięki boskiej pomocy. Zmarł około 716 lub 717 roku w miejscu, które obecnie znane jest jako Opactwo św. Winoca w Bergues.
Życie i działalność
Choć często identyfikowany jako Bretone, niektórzy uczeni sugerują, że pochodził ze walijskiej szlachty. Po osiedleniu się we Flandrii założył ośrodki religijne w Sint-Winoksbergen i Wormhout. Mówiono, że na starość wykonywał zadania, takie jak mielenie zboża, przy nadprzyrodzonej pomocy. Jedna relacja opisuje mnicha, który stracił wzrok po obserwacji tych prac, lecz odzyskał zdrowie dzięki modlitwom opata.
Kult i dziedzictwo
Jego relikwie zostały przeniesione z Wormhout do Bergues w 899 roku, co doprowadziło do założenia opactwa benedyktyńskiego. Wyznawcy prosili o jego wstawiennictwo w celu uleczenia gorączki, kaszlu oraz suszy. Tradycyjnie uważa się go za patrona młynarzy. Jego wspomnienie obchodzi się 6 listopada, z dodatkowymi uroczystościami z okazji przeniesienia jego szczątków oraz wyniesienia jego imienia.