William Booth był angielskim ewangelistą metodystycznym XIX wieku, który wraz z żoną Catherine współzałożył Armię Zbawienia. Urodzony w Nottingham w 1829 roku, przeszedł od posługi metodystycznej do niezależnej ewangelizacji po napotkaniu ograniczeń ze strony kierownictwa kościoła. W 1865 roku założył Misję Chrześcijańską (Christian Mission), aby docierać do marginalizowanych grup społecznych we wschodnim Londynie. Organizacja ta ostatecznie przekształciła się w Armię Zbawienia, globalny ruch o strukturze wzorowanej na wojsku. Booth pełnił funkcję pierwszego Generała ruchu od 1878 roku aż do śmierci w 1912 roku.
Wczesne życie i posługa
Po odbyciu praktyki u lombardziarza, Booth doświadczył nawrócenia religijnego i zaczął głosić kazania ubogim w Nottingham. Później przeprowadził się do Londynu i wstąpił do Kościoła Reformowanego Metodystów, stając się w 1852 roku pełnoetatowym ewangelistą. Po zawarciu małżeństwa z Catherine Mumford w 1855 roku, małżonkowie pracowali razem w różnych miejscach, w tym w Yorkshire. Booth ostatecznie zrezygnował z przynależności do Methodist New Connexion, ponieważ wyznanie to nie pozwalało mu skupić się wyłącznie na kampaniach ewangelizacyjnych.
Armia Zbawienia
W 1865 roku Booth założył Misję Chrześcijańską, aby zapewniać wsparcie duchowe i pomoc humanitarną ubogim. Nazwa organizacji zmieniła się w 1878 roku na Armia Zbawienia, przyjmując quasi-wojskową strukturę z rangami takimi jak oficerowie i żołnierze. Jako pierwszy Generał, Booth nadzorował ekspansję tej misji, która wykorzystywała mundury i muzykę, aby angażować opinię publiczną. Ruch stał się znaczącym dostawcą pomocy humanitarnej, rozrastając się z londyńskich korzeni w organizację o zasięgu światowym.