Lew z Optiny był rosyjskim mnichem i przeorem żyjącym w XVIII wieku, który stał się centralną postacią w historii duchowej klasztoru w Optynie. Urodzony jako Lew Danilowicz Nagolkin w Karaczewie, wczesne lata spędził pracując u kupca, zanim w 1797 roku wstąpił do życia zakonnego. Po służbie jako igumen w Białym Wzgórzu (Belobereżka), ostatecznie przeniósł się do Optiny w 1829 roku. Jest najbardziej znany z ustanowienia tradycji starstwa w klasztorze, zapewniając duchowe przewodnictwo ludziom ze wszystkich warstw społecznych poprzez swoje doświadczenie ascetyczne.
Życie monastyczne
Po wstąpieniu do klasztoru Lew kształcił się pod okiem różnych duchowych mentorów, w tym hieromonacha Bazylego oraz mnicha schematycznego Teodora. Relacje te pomogły mu opanować cnoty monastyczne i duchowe zmagania. Przez kilka lat służył jako igumen w Białym Wzgórzu, zanim przeszedł do bardziej odosobnionego życia jako mnich schematyczny. W 1829 roku przeniósł się do Optiny, gdzie on i jego uczniowie wprowadzili praktykę starstwa – tradycję duchowego przewodnictwa zakorzenioną w starożytnym monastycyzmie.
Dziedzictwo duchowe
Jako sławny starzec, udzielał rad różnorodnym odwiedzającym, którzy szukali pomocy w duchowych udrękach. Jego wpływ pomógł przekształcić Optinę w znaczące centrum kierownictwa duchowego. Po jego śmierci w 1841 roku został ostatecznie ogłoszony świętym przez Rosyjski Kościół Prawosławny. Jest czczony wraz z innymi starcami optińskimi, a jego wspomnienie obchodzi się 11 października.