Jerzy z Choziby był greckim mnichem cypryjskim, który kierował klasztorem w Chozibie położonym w pobliżu Jerozolimy. Urodzony na Cyprze, po stracie rodziców był wychowywany w środowisku monastycznym przez wuja. Choć pierwotnie pragnął dołączyć do swojego brata w lawrze Kalamon, został skierowany do koenobium w Chozibie. Pamięta się go jako ascetę, który powstrzymywał się od picia wina i co tydzień odbywał całonocne czuwania, mieszkając w monastycznej celi.
Życie monastyczne
Podczas pobytu w Chozibie Jerzy przestrzegał surowej dyscypliny wraz ze swoimi współbracią. Pozostał w klasztorze podczas inwazji perskiej w 614 roku, wydarzenia, które znacząco wpłynęło na palestyńskie wspólnoty monastyczne. Jego życie oraz okoliczności inwazji zostały udokumentowane przez jego ucznia, Antoniego z Choziby, w hagiografii dostarczającej wglądu historycznego w ten okres.
Kult i dziedzictwo
Klasztor, w którym służył, nosi obecnie jego imię. Jest czczony jako święty zarówno w tradycji wschodnioortodoksyjnej, jak i katolickiej, a jego wspomnienie obchodzi się 8 stycznia. Przedstawienie Jerzego zachowało się wśród malowideł przedstawiających świętych pustelników na ścianach grobowej jaskini w klasztorze Mar Saba, gdzie jest on identyfikowany za pomocą inskrypcji.