Henriette DeLille była katolicką zakonnicą z XIX wieku z Nowego Orleanu, która poświęciła swoje życie służbie marginalizowanym społecznościom. Urodzona w rodzinie o mieszanym pochodzeniu, sprzeciwiała się oczekiwaniom społecznym epoki, a w szczególności systemowi plaçage, polegającemu na małżeństwach w związku niedowidzącym. W 1836 roku założyła zgromadzenie Sióstr Świętej Rodziny, które stało się drugą najstarszą istniejącą afroamerykańską wspólnotą zakonną. Jako ich pierwsza przełożna zapewniała niezbędną opiekę chorym, starszym oraz osobom wolnym i zniewolonym, często mierząc się ze znaczącymi uprzedzeniami społecznymi i kościelnymi.
Życie i działalność
Po zarządzaniu majątkiem matki, DeLille przeznaczyła fundusze na stworzenie wspólnoty religijnej skoncentrowanej na działalności charytatywnej. Jej grupa zapewniała edukację dzieciom i założyła pierwszy katolicki dom opieki dla osób starszych w Ameryce. Mimo dyskryminacji rasowej, która uniemożliwiała jej noszenie habitu zakonnego lub składanie publicznych ślubów, prowadziła swoje zgromadzenie z oddaniem. Pozostała wierna swojej misji pomagania ubogim i chorym aż do śmierci w 1862 roku.
Kult
Siostry Świętej Rodziny formalnie wystąpiły o rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego DeLille w 1988 roku. Kościół katolicki uznał ją za cnotliwą (venerabilis), co oznacza, że jej życie jest godne naśladowania. Jej zgromadzenie kontynuuje jej dziedzictwo służby, zyskując uznanie dzięki niesieniu pomocy osobom cierpiącym podczas epidemii żółtej febry.