Stefan Harding był urodzonym w Anglii mnichem i teologiem, który stał się kluczową postacią w rozwoju zakonu cystersów. Urodzony w Sherborne, podróżował przez Szkocję i Francję, zanim wstąpił do klasztoru w Molesme. Po odejściu pierwszych założycieli sprawował urząd trzeciego opata Cîteaux, kierując wspólnotą przez dwadzieścia trzy lata. Jego przywództwo pomogło ukształtować tożsamość zakonu, kładąc nacisk na prostotę liturgiczną i surowość architektoniczną w okresie znaczącego wzrostu.
Przywództwo monastyczne
Po założeniu Cîteaux wraz z Robertem i Alberikiem, Stefan przejął przywództwo nad wspólnotą. Choć klasztor początkowo miał trudności z przyciąganiem nowych członków, przybycie Bernarda z Clairvaux i jego towarzyszy pomogło zakonowi się rozszerzyć. W 1119 roku uzyskał oficjalną aprobatę Karty Miłości (Carta Caritatis), fundamentalnego dokumentu, który ustanowił jednoczące zasady ruchu cysterskiego. Ostatecznie zrezygnował ze swojego stanowiska w 1133 roku z powodu pogarszającego się wzroku.
Dzieła i dziedzictwo
Jako utalentowany skryba, Hardingowi przypisuje się stworzenie Biblii Hardinga. Jego wpływ promował monastyczny styl życia skoncentrowany na prostocie w muzyce, liturgii i architekturze. Jest uznawany za świętego w Kościele katolickim. Choć jego wspomnienie zmieniało się na przestrzeni wieków, obecnie jest czczony 26 stycznia wraz z dwoma pierwszymi opatami Cîteaux, a także 28 marca.