Richard Henkes był niemieckim księdzem katolickim należącym do zakonu pawłowitów, żyjącym w latach 1900–1945. Znany ze swojego odważnego kaznodziejstwa, często wykorzystywał swoje miejsce na ambonie, aby potępiać okrucieństwa dokonywane przez reżim nazistowski, w tym mordowanie osób niepełnosprawnych. Jego głośny sprzeciw oraz pośrednie wsparcie dla niemieckiego ruchu oporu doprowadziły ostatecznie do aresztowania go przez SS. Ostatnie lata życia spędził w obozie koncentracyjnym Dachau, gdzie zmarł po zarażeniu tyfusem podczas opieki nad chorymi więźniami.
Życie i posługa
Urodzony w Ruppach-Goldhausen, Henkes wstąpił do pawłowitów w 1919 roku i został święconym kapłanem w 1925 roku. Pracował głównie jako nauczyciel w różnych szkołach i był uznawany za skutecznego kaznodzieję oraz mistrza rekolekcji. Podczas swojej posługi zmagał się z gruźlicą, co wymagało okresów rekuperacji. Jego oddanie wierze i otwarta krytyka rządu nazistowskiego doprowadziły do jego pierwszego aresztowania w 1937 roku, choć został później zwolniony.
Uwięzienie i śmierć
Po drugim aresztowaniu w 1943 roku za wypowiedzi polityczne, Henkes został wysłany do obozu koncentracyjnego Dachau. Podczas uwięzienia zaprzyjaźnił się z Josefem Beranem, który nauczył go języka czeskiego. Pod koniec 1944 roku Henkes zgłosił się na ochotnika, aby pomagać chorym na tyfus w obozowym lazarecie. Poprzez tę służbę zaraził się chorobą i zmarł na początku 1945 roku. Jego prochy zostały potajemnie wyniesione z obozu, aby pochować je w Limburgu.
Kult
Ruch dążący do uznania świętości Henkesa zyskał na sile pod koniec XX wieku dzięki staraniom byłych więźniów obozu i duchowieństwa. Po zakończeniu procesu diecezjalnego papież Franciszek zatwierdził jego beatyfikację. Został oficjalnie ogłoszony błogosławionym 15 września 2019 roku w katedrze w Limburgu. Kościół katolicki wspomina go 21 lutego.