Znak numero (№) to skrót typograficzny słowa „numer”, używany do oznaczania numeracji porządkowej, zwłaszcza w nazwach i tytułach. Zapisuje się go jako pojedynczą ligaturę łączącą wielką literę N z małą literą o, zwykle umieszczoną w indeksie górnym, a w standardzie Unicode ma on własny punkt kodowy. Sposób użycia zależy od języka i regionu, a często zastępuje się go prostszymi formami, takimi jak No., n. lub znak numeru.
Pochodzenie i forma
Oxford English Dictionary wywodzi ten znak od łacińskiego słowa numero, czyli formy ablatywu rzeczownika numerus, oznaczającej „według liczby” lub „z numerem”. W językach romańskich rozumie się go jako skrót lokalnego słowa oznaczającego liczbę. Pod względem typograficznym znak łączy wielką literę N z najczęściej górnie umieszczonym o, czasem podkreślonym, dzięki czemu przypomina wskaźnik porządkowy rodzaju męskiego.
Użycie w różnych językach
Praktyka bardzo się różni. W języku angielskim powszechnie stosuje się No., w północnoamerykańskim angielskim preferowany jest znak numeru, a w rosyjskim wydawnictwach i w kontekstach postsowieckich symbol ten jest używany bardzo szeroko. We francuskim i hiszpańskim korzysta się z oddzielnych liter lub form w indeksie górnym, natomiast w portugalskim i włoskim często pojawia się n.º lub nº. W niemieckim i kilku innych językach stosuje się zamiast tego Nr.