Jutwara była dziewicą i męczennicą z Dorset, choć jej dokładne historyczne pochodzenie pozostaje przedmiotem sporów. Podczas gdy legendy umiejscawiają ją w VIII wieku jako Saksonkę, niektórzy historycy sugerują, że mogła być Brytką żyjącą w VI wieku. Tradycyjnie identyfikuje się ją jako siostrę Sidwell. Jej życie i śmierć są znane głównie z późniejszych średniowiecznych przekazów, które opisują ją jako pobożną kobietę, która poniosła gwałtowną śmierć z powodu zazdrości swojej macochy.
Życie i śmierć
Według średniowiecznej legendy Jutwara prowadziła życie modlitwy, postu i częstego jałmużnictwa. Po śmierci ojca doświadczała bólów w klatce piersiowej, które przypisywano jej żałobie i ascetyzmowi. Macocha niesłusznie oskarżyła ją o ciążę, co skłoniło jej syna, Bana, do ścięcia jej. Wydarzenie to miało mieć miejsce w Halstock w Dorset, choć niektóre tradycje łączą ją z Kornwalią. Mówi się, że po jej śmierci w tym miejscu pojawiło się źródło.
Kult i dziedzictwo
Jej szczątki zostały przeniesione do opactwa w Sherborne za panowania Etelreda Nierozważnego, gdzie jej relikwiarz stał się miejscem pielgrzymek. W sztuce często przedstawiana jest u boku swojej siostry, niekiedy jako cefalofor trzymający własną głowę. Typowymi symbolami używanymi do jej identyfikacji są miecz lub okrągły miękki ser. Jej wspomnienie obchodzone jest 18 listopada, choć różne historyczne kalendarze sugerują inne daty.