Jan de Brito był XVII-wiecznym portugalskim jezuitą misjonarzem, który prowadził intensywną działalność w południowych Indiach. Urodzony w Lizbonie w arystokratycznej rodzinie, wstąpił do Towarzystwa Jezusowego, a następnie udał się do misji w Madurai, aby ewangelizować kraj Maravar. Przyjmując lokalne imię Arul Anandar, żył jako sannyasi, przestrzegając surowej wegańskiej diety i nosząc lokalne stroje, aby lepiej nawiązać kontakt z ludnością. Jego starania o dostosowanie nauk chrześcijańskich do lokalnych zwyczajów doprowadziły do licznych nawróceń, co ostatecznie zakończyło się jego męczeństwem w 1693 roku.
Życie misyjne
Aby ułatwić swoją pracę w Indiach, Britto przyjął styl życia tamilskiego ascety. Unikał mięsa, ryb, jaj i alkoholu, żywiąc się jedynie owocami, ziołami i roślinami strączkowymi. Przyjmując lokalne obyczaje i języki, dążył do ustanowienia obecności katolickiej, która szanowałaby rodzimą kulturę. Po okresie wygnania w Portugalii, w 1690 roku powrócił do misji w Madurai, aby kierować grupą dwudziestu czterech misjonarzy.
Męczeństwo i kult
Jego kazania wywołały napięcia polityczne, gdy nawrócony książę został zmuszony do odrzucenia kilku żon, w tym krewniczki króla Ramnad. Doprowadziło to do prześladowań chrześcijan, podczas których Britto został stracony w Oriyur. Został kanonizowany przez papieża Piusa XII w 1947 roku. Dziś jest czczony w bazylice w Oriyur, gdzie pielgrzymi różnych wyznań odwiedzają sanktuarium zbudowane w miejscu jego śmierci.