Bernard z Menthon był księdzem żyjącym w XI wieku, znanym ze swojej działalności misyjnej oraz oddania ochronie podróżnych. Pochodząc z bogatej rodziny, poświęcił życie Kościołowi po odmowie aranżowanego małżeństwa. Służył jako archidiakon i przez dziesięciolecia głosił kazania w regionach górskich oraz w Lombardii. Najbardziej znany jest z założenia schroniska Wielki Święty Bernard oraz drugiego schroniska na przełęczy Mały Święty Bernard, aby pomagać tym, którzy przemierzali niebezpieczne alpejskie szlaki.
Życie i praca
Po starannym wykształceniu w Paryżu, Bernard przyjął święcenia kapłańskie. Ściśle współpracował z archidiakonem Aosty, by ostatecznie go zastąpić. Jego posługa koncentrowała się na służeniu wioskom górskim i niesieniu pomocy ubogim. Aby wspomóc pielgrzymów pokonujących niebezpieczne Alpy Pennine, założył wspólnotę kanoników regularnych, która zarządzała schroniskami na dużych wysokościach, zapewniając podróżnym schronienie i ochronę przed śniegiem.
Kult i dziedzictwo
Schroniska, które założył, stały się sławne ze swojej gościnności, a w późniejszych czasach wykorzystywały wyszkolone psy do pomocy w akcjach ratunkowych. Choć przez wieki był czczony w północnych Włoszech, został kanonizowany przez papieża Innocentego XI w 1681 roku. Jest uznawany za patrona Alp oraz różnych aktywności górskich. Jego wspomnienie obchodzi się 15 czerwca.