William Wilberforce był brytyjskim politykiem i filantropem, który stał się centralną postacią ruchu dążącego do zakończenia transatlantyckiego handlu niewolnikami. Urodzony w 1759 roku w Hull, przez wiele lat służył jako niezależny członek Parlamentu reprezentujący hrabstwo Yorkshire. Po nawróceniu religijnym w 1785 roku przyjął ewangelikalizm anglikański, co skierowało jego wysiłki polityczne na drogę reform moralnych. Jego dożywotnie zaangażowanie w abolicjonizm ostatecznie przyczyniło się do uchwalenia ustaw, które zniosły niewolnictwo w większości Imperium Brytyjskiego.
Praca polityczna i społeczna
Po spotkaniu kilku aktywistów w 1787 roku, Wilberforce poświęcił się parlamentarnym kampaniom przeciwko handlowi niewolnikami, prowadząc te starania przez dwie dekady aż do uchwalenia ustawy w 1807 roku. Promował również różne cele charytatywne, w tym pracę misyjną w Indiach, zapobieganie okrucieństwu wobec zwierząt oraz założenie Church Mission Society. Choć opowiadał się za międzynarodowym abolicjonizmem, jego konserwatywne poglądy i poparcie dla niektórych represyjnych praw czasem budziły krytykę w odniesieniu do krajowych kwestii społecznych.
Późniejsze lata życia i śmierć
W ostatnich latach życia kontynuował walkę o całkowite zniesienie niewolnictwa. Choć stan zdrowia zmusił go do rezygnacji z mandatu parlamentarnego w 1826 roku, pozostał aktywny w tej sprawie. Zmarł w Londynie w 1833 roku, krótko po tym, jak dowiedział się, że w Parlamencie zabezpieczono przyjęcie ustawy o zniesieniu niewolnictwa (Slavery Abolition Act). Spoczywa w Opactwie Westminsterskim.