Selim II (1524–1574), zwany także Selimem Blondem lub Selimem Pijakiem, był sułtanem osmańskim od 1566 roku aż do swojej śmierci w 1574 roku. Był synem Sulejmana Wspaniałego i Hürrem Sułtan. Podczas jego panowania wielki wezyr Sokollu Mehmed Pasza sprawował znaczną kontrolę nad rządzeniem państwem. Do godnych uwagi osiągnięć należały podbój Cypru i Tunisu, natomiast porażkami były klęska w bitwie pod Lepanto oraz nieudane zdobycie Astrachania podczas wojny z Rosją.
Młodość





Selim urodził się w pałacu Topkapı w Konstantynopolu jako drugi ocalały syn Sulejmana Wspaniałego i Hürrem Sułtan, która przed zostaniem prawną żoną Sulejmana była jego nałożnicą. Jako książę otrzymywał namiestnictwa prowincji, najpierw w Karamanie, a później w Saruhanie. Jego starszy przyrodni brat Mustafa został stracony w 1553 roku, co znacznie zmieniło sytuację sukcesyjną. Selim i jego brat Bajazyd stali się wówczas głównymi pretendentami do tronu, a ich rywalizacja doprowadziła do otwartych starć w latach pięćdziesiątych XVI wieku.
Sukcesja i wstąpienie na tron




Po śmierci Hürrem w 1558 roku Sulejman przydzielił swoim synom odległe namiestnictwa, wysyłając Selima do Konyi, a Bajazyda do Amasyi. W 1559 roku Bajazyd wystąpił przeciwko Selimowi, który zwyciężył w starciu pod Konyą. Bajazyd uciekł później do Persji, gdzie szach safawidzki, na prośbę Sulejmana, uwięził go. Selim zastąpił ojca na tronie w 1566 roku, po tym jak Sulejman zmarł podczas oblężenia Szigetváru.
