Parsoma, znany również jako Barsoum El Arian, był koptyjskim świętym i mnichem, który żył w latach 1257–1317. Urodzony w Kairze w szlacheckiej rodzinie, wybrał życie skrajnej ascezy po śmierci rodziców i przejęciu jego spadku przez wuja. Większość życia spędził na surowym poście i modlitwie, żyjąc jako pustelnik w różnych miejscach, w tym w jaskini oraz na dachach kościołów, aby zamanifestować swoje oddanie Bogu.
Życie ascetyczne
Wzorując się na Pawle Tebaidy, Parsoma żył bez odzieży, nosząc jedynie szatę z worka. Przez pięć lat znosił trudne warunki pogodowe pod Kairem, zanim wycofał się do jaskini w kościele św. Filopateera Merkurego. Podobno podczas dwudziestu lat odosobnienia, dzięki swoim modlitwom, zaprzyjaźnił się z wielkim wężem. Później przez piętnaście lat mieszkał na dachu kościoła, gdzie jego skóra ściemniała z powodu nieustannego wystawienia na słońce i intensywnego kultu.
Prześladowania i śmierć
Podczas okresu prześladowań chrześcijan w Egipcie, Parsoma został uwięziony i pobity przez władcę. Po uwolnieniu przeniósł się do klasztoru Shahran, gdzie kontynuował praktyki ascetyczne na dachu. Mimo nakazów wymagających od chrześcijan noszenia niebieskich turbanów, on nadal nosił biały. Zmarł w Massarah w 1317 roku w wieku sześćdziesięciu lat, a nad jego pogrzebem przewodniczył papież Jan VIII.