Ninnoc była walijską opatką żyjącą w V wieku, która założyła wspólnotę zakonną w Bretanii. Według jej hagiografii, zainspirowana kazaniami Germanusa, wybrała życie poświęcenia zamiast małżeństwa. Po przybyciu do Bretanii otrzymała od króla Guerica ziemię, na której założyła podwójny klasztor dla mężczyzn i kobiet. Osada ta, która ostatecznie stała się znana jako Lannennoc, służyła jako centrum życia duchowego i praktycznej nauki dla lokalnej ludności.
Życie i działalność
Jako opatka, Ninnoc zapewniała schronienie kobietom szukającym azylu i wspierała lokalną społeczność, ucząc nowych metod rolniczych oraz znaczenia sadzenia drzew. Jej klasztor, położony w pobliżu Ploemeur, przez wiele dziesięcioleci funkcjonował jako ważne miejsce religijne. Choć jej życie zostało opisane w tekście z XII wieku, jest wspominana jako opiekunka ubogich i bezbronnych.
Kult
Święta jest wspomniana 4 czerwca, co tradycyjnie uznaje się za datę jej śmierci w 467 roku. W Bretanii czczona jest jako dziewica i opatka. Jej ikonografia czasem przedstawia jelenia u jej stóp, co może nawiązywać do opowieści, w której polowane zwierzę szukało schronienia w jej kościele, co doprowadziło do dalszego królewskiego wsparcia dla jej klasztoru.