Martin Luther King Jr. (1929–1968) był amerykańskim działaczem praw obywatelskich i duchownym baptystycznym, który od 1955 roku do swojego zabójstwa w 1968 roku przewodził ruchowi na rzecz praw obywatelskich. Dążył do zniesienia zalegalizowanej dyskryminacji, zwłaszcza praw Jima Crowa, które dotyczyły głównie Afroamerykanów, posługując się bezprzemocowością, a czasem obywatelskim nieposłuszeństwem. King pomagał organizować marsze na rzecz prawa wyborczego, desegregacji i praw pracowniczych, a podczas Marszu na Waszyngton w 1963 roku wygłosił przemówienie „I Have a Dream”. W 1964 roku otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla.
Wczesne życie i wiara
King urodził się jako Michael King Jr. w Atlancie w stanie Georgia 15 stycznia 1929 roku jako drugie z trojga dzieci. Jego ojciec, pastor baptystyczny prowadzący kościół Ebenezer Baptist Church, zmienił imiona obojga na Martin Luther King w 1934 roku, po podróży do Niemiec, obejmującej miejsca związane z przywódcą reformacji Marcinem Lutrem. Jako dziecko King obserwował, jak ojciec przeciwstawia się segregacji i dyskryminacji, i poznawał historię niewolnictwa oraz rasizmu w Ameryce. Rodzice nauczyli go, że jego chrześcijańskim obowiązkiem jest miłość do wszystkich, a ta lekcja ukształtowała jego późniejszą działalność.
Przywództwo i spuścizna
King po raz pierwszy zyskał rozgłos, kierując bojkotem autobusów w Montgomery w 1955 roku, i został pierwszym prezesem Południowej Chrześcijańskiej Konferencji Przywódców. Wielokrotnie aresztowano go, a Federalne Biuro Śledcze prowadziło wobec niego dochodzenia i inwigilację, uznając go za radykała. Później w życiu sprzeciwiał się także ubóstwu i wojnie w Wietnamie. King został zamordowany w Memphis w stanie Tennessee 4 kwietnia 1968 roku. Pośmiertnie odznaczono go Prezydenckim Medalem Wolności w 1977 roku, a federalne święto ku jego czci po raz pierwszy obchodzono w 1986 roku.