Lucanus z Sabiona był biskupem żyjącym w V wieku, związanym z Tyrolem i Dolomitami. Często utożsamiany z biskupem Säben, bywa również – być może błędnie – łączony z Brixen. Jego życie opisują głównie podania legendarne o podróżach do Rzymu, gdzie musiał stawić czoła oskarżeniom dotyczącym jego pobłażliwości w kwestii postu podczas głodu. Po uniewinnieniu przez papieża Celestyna I, ostatecznie szukał schronienia w dolinie Agordo, gdzie żył i zmarł. Jest uznawany za świętego w tradycji Kościoła rzymskokatolickiego.
Życie i legendy
Podczas okresu głodu Lucanus zezwolił swoim wyznawcom na spożywanie nabiału w czasie Wielkiego Postu, co doprowadziło do wezwania go do Rzymu. Legenda głosi, że podczas podróży napotkał niedźwiedzia, który zabił jego konia, lecz on sam zdołał dosiąść zwierzęcia po wydaniu mu polecenia w imię Boga. Po dotarciu do papieża, miał mu pomóc promień słońca, który podtrzymywał jego przemoczoną szatę. Po oczyszczeniu z zarzutów, uciekł do Agordo, aby uniknąć wrogów, gdzie otrzymał wsparcie od kobiety imieniem Avatia.
Kult i relikwie
Jego szczątki są podzielone między katedrę w Belluno a katedrę w Brixen. W XVII wieku relikwie, w tym żebro i łopatka, zostały przeniesione do Brixen w celu publicznego czczenia. Jego wspomnienie obchodzi się 20 lipca; jest on również wzywany jako patron przeciwko wodobrzuzowi. Kilka miejsc, w tym przełęcz San Lugano oraz różne kościoły w Południowym Tyrolu i Belluno, nosi jego imię na pamiątkę jego obecności i cudów dokonanych w tym regionie.