Josef Kentenich był niemieckim kapłanem pallottynem i teologiem, który żył w latach 1885–1968. Jest przede wszystkim uznawany za założyciela Apostolskiego Ruchu Schoenstatt, organizacji, którą ustanowił w 1914 roku poprzez duchowe przymierze z Maryją. Przez całe życie służył jako pedagog i duchowy przewodnik, a ostatecznie został uwięziony przez reżim nazistowski za sprzeciw wobec narodowego socjalizmu. Jego praca koncentrowała się na angażowaniu świeckich w misje apostolskie i pielęgnowaniu głębokich więzi duchowych w Kościele katolickim.
Życie i posługa
Urodzony w Gymnich, Kentenich wstąpił do zakonu pallottynów i został święconym kapłanem w 1910 roku. Z powodu problemów zdrowotnych, zamiast pracy misyjnej w Afryce, służył jako nauczyciel w Schoenstatt. W 1914 roku założył Kongregację Maryjną, inicjując kluczową tradycję ruchu – Przymierze Miłości. Później, w 1926 roku, założył Siostry Maryi ze Schoenstatt i odbył liczne podróże, prowadząc rekolekcje zarówno dla duchowieństwa, jak i świeckich.
Opór i uwięzienie
Wraz ze wzrostem potęgi narodowego socjalizmu, Kentenich stawiał opór jego ideologii, którą uważał za fundamentalnie niezgodną z wartościami chrześcijańskimi. Postawa ta doprowadziła do jego aresztowania przez Gestapo w 1941 roku. Po przebywaniu w różnych więzieniach, został przeniesiony do obozu koncentracyjnego Dachau. Podczas uwięzienia kontynuował niesienie duchowego wsparcia współwięźniom, w tym wielu księżom, i przeżył obóz dzięki pomocy współwięźnia.
Kult
Ruch Schoenstatt nadal rozwija się na całym świecie, kierując się zasadami ustanowionymi przez Kentenicha. Jest on pamiętany za swój wkład teologiczny oraz rolę bojownika z oporem przeciwko reżimowi nazistowskiemu. Proces jego beatyfikacji został oficjalnie otwarty w 1975 roku, a jego wspomnienie obchodzi się 15 września.