Jakub Diakon był rzymskim diakonem i misjonarzem, który uczestniczył w misji gregoriańskiej mającej na celu nawrócenie Anglosasów. Podróżował do Northumbrii wraz z Paulinusem z Yorku, towarzysząc królowej Æthelburh na dworze króla Edwina. W przeciwieństwie do wielu innych misjonarzy, którzy uciekli podczas okresów pogańskich reakcji, Jakub pozostał w tym regionie, aby kontynuować swoją pracę religijną. Ostatecznie osiadł w pobliżu Catterick, gdzie dożył podeszłego wieku i służył jako nauczyciel chorału rzymskiego.
Działalność misyjna
Po śmierci króla Edwina Jakub kontynuował swoje starania w królestwie Lindsey, a konkretnie w pobliżu Lincoln. Był znany ze swojej wytrwałości w regionie, z którego wielu innych misjonarzy odeszło. Za panowania króla Oswiu podtrzymywał rzymskie tradycje liturgiczne, takie jak specyficzny sposób obliczania daty Wielkanocy, co później stało się centralną kwestią podczas synodu w Whitby. Przypisuje mu się również nauczanie chorału gregoriańskiego wielu wyznawcom.
Kult
Uznany za świętego, jest czczony w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej. W Kościele katolickim jego wspomnienie przypada 17 sierpnia, natomiast Kościół Anglii obchodzi jego święto 11 października. Jest pamiętany za swoją niezłomność we wczesnych etapach chrystianizacji Anglii.