Gamaliel był wybitnym żydowskim prawnikiem i przywódcą Sanhedrynu w Judei w I wieku. Jako czołowy faryzejski uczony Prawa Mojżeszowego piastował wysoką funkcję Nasi, czyli przewodniczącego najwyższego sądu religijnego w Jerozolimie. Był potomkiem wpływowego nauczyciela Hillela Starszego i należał do pierwszego pokolenia Tannajim. W Nowym Testamencie jest znany z roli nauczyciela apostoła Pawła oraz z udzielenia Sanhedrynie rady, aby wykazał łagodność wobec wczesnych wyznawców Jezusa.
Życie i władza
Pełniąc funkcję wysokiego urzędnika w Jerozolimie, Gamaliel posiadał znaczącą władzę prawną. W literaturze rabinicznej przypisuje mu się ustanowienie praw dotyczących dobrobytu wspólnoty oraz praw kobiet w czasie rozwodu. Wydawał również kilka listów do różnych społeczności żydowskich w sprawach rozstrzygnięć religijnych, takich jak dziesięcina czy stosowanie miesięcy przestępnych. Jego przywództwo charakteryzowało się głębokim szacunkiem dla prawa i pobożnością.
Rola biblijna
Dzieje Apostolskie przedstawiają Gamaliela jako umiarkowany głos w Sanhedrynie. Gdy oskarżano apostołów, przestrzegł on swoich kolegów przed prześladowaniem ich, sugerując, że jeśli ich ruch pochodzi od Boga, nie da się go powstrzymać. Jest on również identyfikowany jako nauczyciel, u którego Paweł studiował prawo swoich przodków, co stanowi łącznik między tradycją faryzejską a wczesną erą chrześcijańską.
Kult
Ze względu na swoje znaczenie historyczne i związek z epoką apostolską, Gamaliel jest uznawany za świętego w tradycjach anglikańskiej, katolickiej i prawosławnej. Wspomina się go jako wybitnego uczonego, który zachował integralność praktyk religijnych w kluczowym okresie historii żydowskiej.