Emilia Bicchieri była włoską zakonnicą należącą do zakonu dominikanów w XIII wieku. Urodzona w szlacheckiej rodzinie w Vercelli, odrzuciła propozycje małżeństwa, aby poświęcić życie służbie religijnej. Założyła klasztor Santa Margherita w swoim rodzinnym mieście, który został oficjalnie zatwierdzony bullą papieską w 1256 roku. Pełniąc funkcję przełożonej przez większą część swojego życia zakonnego, była ceniona za swój ascetyzm, obejmujący częste posty i noszenie sięcia, a także za głęboką pobożność eucharystyczną.
Życie i służba
Po decyzji o wstąpieniu do Zakonu Kaznodziejów, Emilia, przy wsparciu ojca, założyła klasztor dla trzecich zakonnic dominikańskich. Choć została wybrana na przełożoną w 1258 roku, często wolała wykonywać pokorne prace domowe na rzecz swojej wspólnoty. Była znana ze ścisłego przestrzegania dyscypliny religijnej oraz swoich doświadczeń duchowych, w tym chwil ekstazy. Pozostała liderką swojej wspólnoty aż do śmierci w 1314 roku.
Kult
Emilia została beatyfikowana przez papieża Klemensa XIV w 1769 roku po uznaniu jej lokalnego kultu. Jej relikwie były wielokrotnie przenoszone, aż w końcu w 1811 roku zostały umieszczone w katedrze w Vercelli. W tradycji katolickiej wspomina się ją w dniu 3 maja.