Święta Balbina była chrześcijańską dziewicą i męczennicą żyjącą w II wieku w Rzymie. Według legend Balbina była córką Kwirynusa, rzymskiego trybuna wojskowego. Jej życie jest często łączone z historią papieża Aleksandra I, którego jej ojciec miał uwięzić. Choć niektóre szczegóły historyczne jej życia uważa się za mityczne, tradycyjnie pamięta się ją o jej oddaniu wierze chrześcijańskiej, co ostatecznie doprowadziło do jej męczeństwa za panowania cesarza Hadriana.
Życie i legenda
Tradycja sugeruje, że ojciec Balbiny, Kwirynus, przeszedł na chrześcijaństwo po tym, jak był świadkiem cudów dokonanych przez papieża Aleksandra I. W jednej wersji tej historii Balbina została uzdrowiona z guza szyi po ucałowaniu łańcuchów św. Piotra. Po śmierci ojca miała żyć jako pustelnica. Ostatecznie została stracona za swoją wiarę; relacje różnią się co do tego, czy została ścięta, czy pogrzebana żywcem.
Kult i relikwie
Balbina jest czczona w kilku tradycjach chrześcijańskich, w tym w katolickiej i anglikańskiej. Jej wizerunek znajduje się na kolumnadzie Placu św. Piotra, a jej wspomnienie obchodzi się 31 marca. Jej szczątki zostały ostatecznie przeniesione do kościoła zbudowanego na jej cześć na wzgórzu Awentyn. Część jej relikwii została przeniesiona do katedry w Kolonii, natomiast jej czaszka jest przechowywana w relikwiarzu w Metropolitan Museum of Art.