Apollinaris z Valence był biskupem żyjącym w V wieku, który sprawował pieczę nad diecezją w Valence w czasach Królestwa Burgundów. Urodzony w Vienne w szlacheckiej rodzinie, był synem biskupa Hesychiusa i bratem biskupa Avitusa. Po święceniu kapłańskim w wieku dwudziestu kilku lat, w 486 roku został mianowany na stanowisko biskupa w długo nieobsadzonej diecezji Valence. Zapamiętano go jako osobę, która przywróciła porządek moralny w swojej diecezji oraz odegrał wpływową rolę w sporach religijnych i politycznych podczas swojego trzydziestoletniego episkopatu.
Życie i posługa
Jako biskup, Apollinaris zreformował obyczaje swojej wspólnoty po okresie skandali. Zasłynął swoim intelektem i elokwencją podczas konferencji teologicznej w Lyonie. Jego przywiązanie do zasad religijnych doprowadziło do konfliktu z królem Sygizmu w kwestii małżeństwa, co skutkowało wygnaniem Apollinarisa na Sardynię. Ostatecznie powrócił do swojego ludu po tym, jak król wyzdrowiał z choroby, co miało nastąpić dzięki użyciu biskupiego płaszcza.
Kult i dziedzictwo
Święty jest wspominany 5 października. Jego szczątki zostały wrzucone do Rodanu przez hugenotów w XVI wieku. Jego pamięć jest zachowana dzięki katedrze w Valence, która jest mu poświęcona.