Alfons XII (1857–1885) był królem Hiszpanii od 1874 roku do swojej śmierci w 1885 roku, a jego panowanie zyskało mu przydomek El Pacificador, czyli Pacyfikator. Urodzony w Madrycie jako syn królowej Izabeli II, spędził młodość na emigracji po tym, jak rewolucja chwalebna w 1868 roku pozbawiła jego matkę tronu. Do Hiszpanii wrócił jako król po zamachu stanu skierowanym przeciwko Pierwszej Republice Hiszpańskiej. Zmarł w wieku 27 lat, pozostawiając ciężarną wdowę jako regentkę dla ich syna, Alfonsa XIII.
Emigracja i wykształcenie
Po rewolucji w 1868 roku Alfons towarzyszył matce w Paryżu, a następnie studiował w Wiedniu. Jego matka abdykowała na jego rzecz w 1870 roku, a on przyjął imię Alfons XII, nawiązując w ten sposób do wcześniejszych królów Asturii, Leónu i Kastylii noszących to samo imię. Jego wykształcenie zostało starannie zaplanowane tak, by przygotować go do przyszłej restauracji monarchii Burbonów, i wysłano go do Royal Military College w Sandhurst w Anglii. Plotki o jego ojcostwie były szeroko rozpowszechniane przez jego politycznych przeciwników.
Restauracja i panowanie
Po zrzeczeniu się tronu przez Amadeusza Sabaudzkiego i ustanowieniu Pierwszej Republiki Hiszpańskiej do restauracji Burbonów doprowadziło wystąpienie wojskowe pod wodzą generała Martíneza Camposa. Doradca króla, Antonio Cánovas del Castillo, został premierem, a zbudowany przez niego nowy cywilny reżim przetrwał do zamachu stanu Miguela Primo de Rivery w 1923 roku. W 1876 roku kampania przeciwko karlistom, w której udział wziął młody król, pokonała don Carlosa.