Albert Camus (1913–1960) był francuskim filozofem, pisarzem i działaczem politycznym urodzonym we francuskiej Algierii. W wieku 44 lat otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury w 1957 roku, będąc drugim najmłodszym laureatem w historii i pierwszym urodzonym w Afryce. Jego najbardziej znane dzieła to Obcy, Dżuma, Mit Syzyfa, Upadek i Zbuntowany człowiek. Jego poglądy przyczyniły się do ukształtowania filozofii absurdu, choć przez całe życie stanowczo odrzucał określenie egzystencjalista.
Młodość i wykształcenie





Camus urodził się w Mondovi we francuskiej Algierii w biednej rodzinie pieds-noir i nigdy nie poznał ojca, który zginął podczas I wojny światowej. Dorastał w robotniczej dzielnicy Algieru, gdzie dzięki nauczycielowi Louisowi Germainowi otrzymał stypendium do prestiżowego liceum; przez całe życie pozostał mu wdzięczny. Gruźlica, rozpoznana, gdy miał siedemnaście lat, położyła kres jego ambicjom piłkarskim i skierowała go ku filozofii, którą studiował na Uniwersytecie w Algierze.
Zaangażowanie polityczne




W dwudziestych latach Camus na krótko wstąpił do Francuskiej Partii Komunistycznej, a następnie do Algierskiej Partii Komunistycznej, ale został z niej wykluczony za odmowę podporządkowania się linii partii. Podczas II wojny światowej wstąpił do francuskiego ruchu oporu i redagował podziemną gazetę „Combat”. W czasie wojny algierskiej zajmował stanowisko neutralne, opowiadając się za wielokulturową i pluralistyczną Algierią, co odrzuciła większość ugrupowań. Sprzeciwiał się Stalinowi i Związkowi Radzieckiemu ze względu na ich totalitaryzm.
