Abraham Lincoln był 16. prezydentem Stanów Zjednoczonych, sprawującym urząd od 1861 roku aż do zamordowania w 1865 roku. Przeprowadził kraj przez wojnę secesyjną, zakończoną zwycięstwem Unii, i odegrał kluczową rolę w zniesieniu niewolnictwa. Urodzony w ubóstwie na pograniczu Kentucky, sam nauczył się czytać i pisać, został prawnikiem i dzięki karierze politycznej w Illinois wybił się na czołową pozycję w kraju jako przywódca Partii Republikańskiej.
Młodość





Lincoln urodził się w 1809 roku w jednoizbowej chacie z bali w Kentucky i dorastał na przygranicznych farmach w Kentucky i Indianie. Jego formalna edukacja była krótka i nieregularna, a wiedzę zdobywał głównie samodzielnie, dzięki czytaniu. Jako młody mężczyzna przeniósł się do Illinois, gdzie pracował w różnych zawodach, zanim zajął się prawem i wszedł do życia publicznego. Sprzeciw jego rodziny wobec niewolnictwa oraz wczesne zetknięcie się z nim podczas podróży do Nowego Orleanu ukształtowały jego poglądy na tę kwestię.
Wojna secesyjna i emancypacja





Po jego wyborze w 1860 roku kilka stanów niewolniczych odłączyło się od Unii, a wkrótce po objęciu urzędu siły Konfederacji zaatakowały Fort Sumter, co zapoczątkowało wojnę secesyjną. Lincoln kierował wysiłkiem wojennym Unii, dobierał generałów i egzekwował morską blokadę portów Południa. W 1863 roku wydał Proklamację Emancypacyjną, a później poparł XIII poprawkę do konstytucji, która w 1865 roku zniosła niewolnictwo. W 1864 roku został ponownie wybrany i następnie dążył do ponownego zjednoczenia narodu.
Dziedzictwo




Lincoln został zamordowany przez Johna Wilkesa Bootha w Teatrze Forda w Waszyngtonie, pięć dni po kapitulacji Konfederacji pod Appomattox, i był pierwszym prezydentem USA zabitym w ten sposób. Uważany jest za bohatera narodowego i męczennika za zachowanie Unii oraz zniesienie niewolnictwa. Zarówno badania naukowe, jak i sondaże opinii publicznej konsekwentnie zaliczają go do najwybitniejszych prezydentów Ameryki.
