Zhou Enlai (1898–1976) był chińskim mężem stanu, dyplomatą i rewolucjonistą, który od października 1949 roku do swojej śmierci w styczniu 1976 roku pełnił funkcję pierwszego premiera Chińskiej Republiki Ludowej. Należał do najwcześniejszych przywódców Komunistycznej Partii Chin, choć po konferencji w Zunyi podporządkował się Mao Zedongowi. Po powstaniu republiki pomagał Mao umacniać władzę partii i kształtować politykę zagraniczną, starając się jednocześnie utrzymać funkcjonowanie administracji państwowej w burzliwym okresie politycznych zawirowań.
Kariera dyplomatyczna












Zhou pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych Chińskiej Republiki Ludowej w latach 1949–1958. Po wojnie koreańskiej propagował pokojową koegzystencję z Zachodem, uczestnicząc w konferencji genewskiej w 1954 roku oraz w konferencji w Bandungu w 1955 roku. Pomagał także zorganizować wizytę Richarda Nixona w Chinach w 1972 roku i kierował relacjami z największymi mocarstwami, w tym Stanami Zjednoczonymi i Związkiem Radzieckim.
Rola podczas rewolucji kulturalnej












Jako premier Zhou był główną siłą utrzymującą rząd i gospodarkę podczas rewolucji kulturalnej. Pozostawał uległy wobec Mao, lecz starał się ograniczać szkody i chronić niektórych ludzi przed czystkami i prześladowaniami. Po upadku Lin Biao w 1973 roku został wybrany na pierwszego wiceprzewodniczącego Komunistycznej Partii Chin, mierząc się jednocześnie z Bandą Czworga. Jego śmierć w 1976 roku doprowadziła do incydentu na placu Tiananmen, który zapowiedział koniec rewolucji kulturalnej.
