Cesarz Yongle (1360–1424), właśc. Zhu Di, był trzecim cesarzem chińskiej dynastii Ming, panującym w latach 1402–1424. Był czwartym synem Hongwu, założyciela dynastii. Po pokonaniu w trzyletniej wojnie domowej swojego bratanka, cesarza Jianwen, sam objął tron. Pamiętany jest z przeniesienia stolicy do Pekinu, wspierania rozległych przedsięwzięć naukowych i budowlanych oraz prowadzenia aktywnej polityki zagranicznej, która obejmowała wyprawy morskie pod wodzą Zheng He.
Dojście do władzy





Zhu Di otrzymał tytuł księcia Yan w 1370 roku i osiadł w Beipingu, dzisiejszym Pekinie, gdzie strzegł północno-wschodniej granicy. W latach 80. i 90. XIV wieku wykazał się jako zdolny dowódca wojskowy i zyskał poparcie żołnierzy. W 1399 roku wystąpił przeciwko swojemu bratankowi, rozpoczynając kampanię Jingnan. Po trzech latach walk zwyciężył i w 1402 roku ogłosił się cesarzem.
Panowanie i osiągnięcia





Cesarz podniósł Beiping do rangi drugiej stolicy, co zmniejszyło znaczenie Nankinu, i nadzorował budowę nowej stolicy w latach 1407–1420. Nadzorował także odbudowę Wielkiego Kanału, który zaopatrywał stolicę i armie północne. Patronował opracowaniu obszernej Encyklopedii Yongle i unikał częstych czystek z czasów panowania swojego ojca, dzięki czemu jego administracja cieszyła się większą stabilnością. Jego kampanie wojskowe przeciwko Mongołom oraz w Đại Việt zakończyły się ostatecznie niepowodzeniem.
