Wilno (lit. Vilnius) – stolica i największe miasto Litwy oraz najludniejsze miasto państw bałtyckich. Jego Stare Miasto uznawane jest za jedno z największych i najlepiej zachowanych w Europie, a w 1994 roku zostało wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Miasto jest stolicą Litwy co najmniej od 1323 roku, kiedy to po raz pierwszy wspomniano o nim jako o stolicy w liście wielkiego księcia Giedymina. Jego architektura, w tym wileński styl barokowy, nazwany od miasta, odzwierciedla silne wpływy włoskie.
Nazwa i początki












Nazwa Wilno pochodzi od rzeki Wilii, która wpada do Wilii Nerys w pobliżu Góry Zamkowej. Wcześniejsze formy pisane to Vilna i Wilno, które przez długi czas były używane w tekstach zachodnioeuropejskich i dyplomatycznych. Legenda zapisana w latach 30. XVI wieku opowiada, jak wielki książę Giedymin, po śnie o Żelaznym Wilku, zbudował zamki w dolinie i założył miasto jako swoją stolicę.
Wielokulturowa historia












Wilno otrzymało prawa miejskie w 1387 roku i rozwinęło się w ośrodek kulturalny i naukowy w ramach Rzeczypospolitej Obojga Narodów, zwłaszcza po założeniu Uniwersytetu Wileńskiego w 1579 roku. Jego ludność obejmowała społeczności polską, żydowską, prawosławną i niemiecką. Przed II wojną światową było jednym z najważniejszych ośrodków żydowskich w Europie, a Napoleon miał nazywać je Jerozolimą Północy.
