Wilicariusz był VIII-wiecznym prelatem, który sprawował urząd arcybiskupa Wienne, a później opata Saint-Maurice-d'Agaune. Po zniszczeniu bazyliki przez najeźdźców saraceńskich, przeniósł relikwie świętych Ferreola i Juliana w nowe miejsce w obrębie miasta. Z powodu prześladowań ze strony Franków ostatecznie opuścił swoją siedzio biskupią, aby szukać schronienia w Rzymie, zanim osiadł w klasztorze w Valais, gdzie spędził ostatnie lata życia.
Kariera kościelna
Jako następca Austreberta, Wilicariusz objął urząd arcybiskupa we Wienne około 740 roku. Otrzymał pallium od papieża Grzegorza III. Po ucieczce ze swojej siedzio biskupiej około 752 roku, udał się przez Rzym i ostatecznie osiadł w klasztorze Saint-Maurice-d'Agaune. Tam sprawował urząd opata i w niektórych źródłach jest również identyfikowany jako biskup Sion.
Kult
Uznawany za świętego ludowego, Wilicariusz jest czczony w tradycji katolickiej. Jego pamięć jest upamiętniana poprzez wspomnienie obchodzone 13 czerwca. Jego znaczenie historyczne wiąże się z rolą, jaką odegrał w ochronie relikwii męczenników w okresie znaczących konfliktów regionalnych.