Voltaire to pseudonim François-Marie Arouet, francuskiego pisarza, filozofa, satyryka i historyka epoki oświecenia. Znany z dowcipu i krytyki chrześcijaństwa, zwłaszcza Kościoła katolickiego, oraz niewolnictwa, opowiadał się za wolnością słowa, wolnością wyznania i rozdziałem Kościoła od państwa. Tworzył niemal we wszystkich formach literackich i jako jeden z pierwszych autorów zdobył międzynarodową sławę i sukces komercyjny, mimo stałego zagrożenia ze strony praw cenzury monarchii francuskiej.
Młodość









Urodzony w Paryżu w 1694 roku jako najmłodsze z pięciorga dzieci prawnika i niższego urzędnika skarbowego, Voltaire kształcił się u jezuitów i wcześnie postanowił zostać pisarzem, wbrew woli ojca. Wielokrotne konflikty z władzami z powodu krytyki rządu doprowadziły do dwóch wyroków więzienia i czasowego wygnania do Anglii. Jego pierwsza udana sztuka, Edyp, wystawiona w 1718 roku, ugruntowała jego renomę, a mniej więcej w tym czasie przyjął nazwisko Voltaire.
Najważniejsze dzieła









Voltaire pisał sztuki teatralne, wiersze, powieści, eseje, prace historyczne i naukowe; przypisuje mu się ponad 20 000 listów oraz 2000 książek i broszur. Jego najsłynniejsze dzieło, nowela Kandyd, wyśmiewa wiele wydarzeń, myślicieli i filozofii jego czasów, zwłaszcza optymizm Gottfrieda Leibniza i jego twierdzenie, że nasz świat jest najlepszym ze wszystkich możliwych światów. Jego satyry godziły w nietolerancję, dogmaty religijne i instytucje epoki.
