Teofilius Matulionis był litewskim prelatem rzymskokatolickim, który sprawował urząd biskupa Kiejdan (Kaišiadorys). Urodzony w 1873 roku, przez znaczną część swojej posługi mierzył się z prześladowaniami ze strony władz radzieckich, co skutkowało licznymi okresami uwięzienia i wygnania. Mimo potajemnego konsekracji na biskupa, kontynuował swoje obowiązki pasterskie w skrajnie trudnych warunkach, w tym sprawując sakramenty w więzieniu. Zmarł w 1962 roku; późniejsze badania sugerują, że został otruty przez funkcjonariuszy. Jest uznawany za błogosławionego Kościoła katolickiego za swoją niezłomność i męczeństwo.
Życie i posługa
Po święceniach kapłańskich w Sankt Petersburgu w 1900 roku, Matulionis służył w różnych parafiach na Łotwie i w Rosji. W 1929 roku został potajemnie konsemrowany na biskupa pomocniczego. Przez całe życie mierzył się z powtarzającymi się aresztowaniami dokonywanymi przez reżimy komunistyczne za odmowę stosowania się do dekretów państwowych. Nawet przebywając w arktycznych obozach pracy lub w izolatce, starał się udzielać Eucharystii współwięźniom. Po pobycie w Stanach Zjednoczonych, w 1943 roku został mianowany biskupem Kiejdan.
Śmierć i kult
Po wyjściu z więzienia w 1956 roku, Matulionis przebywał pod aresztem domowym, a ostatecznie został zesłany do Šeduvy. W 1962 roku otrzymał od papieża Jana XXIII osobisty tytuł arcybiskupa. Zmarł krótko po inspekcji jego domu przeprowadzonej przez KGB, a późniejsze testy potwierdziły, że został podany mu środek odurzający. Został beatyfikowany przez papieża Franciszka w 2017 roku, gdyż uznano, że zmarł z nienawiści do wiary.