Teobald z Provins był francuskim benedyktyńskim mnichem i pustelnikiem żyjącym w XI wieku, urodzonym w szlacheckiej rodzinie w Champanii. Po odmowie służby wojskowej i zaangażowania w politykę dworską, wybrał drogę ascezy, wędrując wraz z towarzyszem na pielgrzymki do Rzymu, a ostatecznie w stronę Ziemi Świętej. Ostatnie lata życia spędził we Włoszech, gdzie dołączył do grupy pustelników pod przewodnictwem Romualda, założyciela zakonu kamaldulskiego, a później został święconym na kapłana przez biskupa Vicenzy.
Życie i śmierć
Syn Arnoul, hrabiego Champanii, od najmłodszych lat poszukiwał pustelniczej samotności. Po odmowie udziału w lokalnych konfliktach, pracował jako robotnik i podróżował jako pielgrzym. Przebywając w pobliżu Vicenzy, osiadł we wspólnocie pustelników po tym, jak jego towarzysz podróży zachorował. Zmarł w Sossano w 1066 roku po ciężkiej chorobie objawiającej się owrzodzeniami i plamami na skórze.
Kult i dziedzictwo
Kanonizowany przez papieża Aleksandra II w 1073 roku, jest uznawany za patrona węglarzy. Jego relikwie były przenoszone między klasztorami w Sens i Auxerre, a relikwiarz, w którym ma znajdować się jego czaszka, jest przechowywany w belgijskiej pustelni. Jego kult koncentruje się głównie w Provins oraz Saint-Thibault-en-Auxois, gdzie przypisuje mu się sprawianie cudów poprzez wstawiennictwo.