Simion Ştefan był siedemnastowiecznym rumuńskim uczonym, tłumaczem i prawosławnym metropolitą sprawującym rządy w Siedmiogrodzie. Urodzony w okolicach Alba Iulia około 1590 roku, objął stolicę metropolitalną w Blaju, Vad i Maramureș w 1643 roku i sprawował ją aż do śmierci w 1656 roku. Jako znacząca postać intelektualna swoich czasów, przyczynił się do rozwoju języka rumuńskiego oraz zachowania tekstów religijnych. Jest uznawany za świętego w tradycji prawosławnej i jest co roku upamiętniany 24 kwietnia.
Życie i dzieła
Po studiach w szkole klasztornej został mianowany metropolitą w 1643 roku. Był płodnym uczonym, który osobiście nadzorował druk Nowego Testamentu w 1648 roku oraz Psałterza Blajskiego w 1651 roku. Do jego pism należały wnikliwe spostrzeżenia na temat jedności językowej, w których słynnie porównał powszechną konieczność wspólnego języka do szerokiego użycia złotych monet. Zauważył również zdolność języka rumuńskiego do włączania neologizmów.
Kult
Kościół prawosławny w Rumunii kanonizował go na świętego w 2011 roku. Jego wyznawcy czczą go 24 kwietnia. Jego dziedzictwo pozostaje związane z wysiłkami na rzecz druku tekstów świętych oraz wkładem w tożsamość językową i religijną narodu rumuńskiego w Siedmiogrodzie.
