factograf
PL
Zaloguj się

niemiecki funkcjonariusz SS i Gestapo, główny architekt Holokaustu (1904–1942)

Reinhard Heydrich

  • 1 min czytania
  • W 72 językach
  • 18 obrazów
  • Artykuł autorski Factograf
Reinhard Heydrich

Reinhard Heydrich (1904–1942) był wysokim rangą funkcjonariuszem SS i policji w nazistowskich Niemczech, jednym z głównych architektów Holokaustu. Osiągnął stopień SS-Obergruppenführera i General der Polizei. Wielu historyków uważa go za jedną z najbardziej złowrogich postaci reżimu nazistowskiego, a Adolf Hitler określił go mianem „człowieka o żelaznym sercu”. Od 1939 roku kierował Głównym Urzędem Bezpieczeństwa Rzeszy, obejmującym Gestapo, Kripo i SD, a w styczniu 1942 roku przewodniczył konferencji w Wannsee, na której sformalizowano plany „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”.

Młodość

Reinhard Heydrich, portret z 1940 roku, przycięty
Reinhard Heydrich, portret z 1940 roku, przycięty
Heydrich jako kadet Reichsmarine w 1922 roku
Heydrich jako kadet Reichsmarine w 1922 roku
Siedziba Gestapo przy Prinz-Albrecht-Strasse w Berlinie, 1933
Siedziba Gestapo przy Prinz-Albrecht-Strasse w Berlinie, 1933
SS-Brigadeführer Heydrich, szef policji bawarskiej i SD, w Monachium, 1934
SS-Brigadeführer Heydrich, szef policji bawarskiej i SD, w Monachium, 1934
Heydrich i inni oficerowie SS z żonami w 1937 roku
Heydrich i inni oficerowie SS z żonami w 1937 roku
Arthur Seyss-Inquart, Martin Bormann, Adolf Hitler, Heinrich Himmler i Heydrich w Wiedniu, marzec 1938
Arthur Seyss-Inquart, Martin Bormann, Adolf Hitler, Heinrich Himmler i Heydrich w Wiedniu, marzec 1938
Heydrich w 1940 roku
Heydrich w 1940 roku
Heydrich (po lewej) z Karlem Hermannem Frankiem na Zamku Praskim w 1941 roku
Heydrich (po lewej) z Karlem Hermannem Frankiem na Zamku Praskim w 1941 roku
Telegram o Nocy Kryształowej, strona 4
Telegram o Nocy Kryształowej, strona 4
9 obrazów

Heydrich urodził się w 1904 roku w Halle nad Soławą w rodzinie kompozytora i śpiewaka operowego oraz jego żony. Rodzina była zamożna i muzykalna, a od dzieciństwa uczono go gry na fortepianie i skrzypcach. Był zdolnym uczniem i sportowcem, lecz był nieśmiały i często prześladowany, częściowo z powodu plotek o żydowskim pochodzeniu, które były bezpodstawne. Po klęsce Niemiec w I wojnie światowej wstąpił do oddziału Freikorpsu podczas niepokojów społecznych w Halle, a później twierdził, że należał do antysemickiej, nacjonalistycznej ligi. W 1922 roku wstąpił do marynarki wojennej Niemiec.

Rola w Holokauście

Carta Göring
Carta Göring
Rudolf Hess, Himmler, Philipp Bouhler, Fritz Todt i Heydrich słuchają Konrada Meyera na wystawie Generalplan Ost, 20 marca 1941
Rudolf Hess, Himmler, Philipp Bouhler, Fritz Todt i Heydrich słuchają Konrada Meyera na wystawie Generalplan Ost, 20 marca 1941
Mercedes-Benz 320 Convertible B, w którym Heydrich został śmiertelnie ranny
Mercedes-Benz 320 Convertible B, w którym Heydrich został śmiertelnie ranny
Operacja Anthropoid: Jozef Gabčík
Operacja Anthropoid: Jozef Gabčík
Operacja Anthropoid: Jan Kubiš
Operacja Anthropoid: Jan Kubiš
Druga ceremonia pogrzebowa, 9 czerwca 1942
Druga ceremonia pogrzebowa, 9 czerwca 1942
Anonimowy grób Heydricha
Anonimowy grób Heydricha
Okno z śladami kul w krypcie katedry Świętych Cyryla i Metodego w Pradze, gdzie osaczono Kubiša i jego towarzyszy
Okno z śladami kul w krypcie katedry Świętych Cyryla i Metodego w Pradze, gdzie osaczono Kubiša i jego towarzyszy
8 obrazów

Heydrich założył Sicherheitsdienst, służbę wywiadowczą, która ścigała i tłumiła opozycję wobec NSDAP. Pomagał organizować ataki na Żydów znane jako Noc Kryształowa w listopadzie 1938 roku. Po objęciu kierownictwa w Pradze kierował Einsatzgruppen, ruchomymi oddziałami, które zamordowały ponad dwa miliony ludzi, w tym 1,3 miliona Żydów. Został śmiertelnie ranny w 1942 roku w operacji Anthropoid, zamachu czechosłowackiego ruchu oporu, i zmarł na posocznicę tydzień później. Nazistowskie represje zniszczyły wsie Lidice i Leżáky.

W 72 językach

Редакція Factograf · Opublikowano 14 października 2026 · Częściowo na podstawie Wikipedii, CC BY-SA 4.0 · Artykuł źródłowy