Reinhard Heydrich (1904–1942) był wysokim rangą funkcjonariuszem SS i policji w nazistowskich Niemczech, jednym z głównych architektów Holokaustu. Osiągnął stopień SS-Obergruppenführera i General der Polizei. Wielu historyków uważa go za jedną z najbardziej złowrogich postaci reżimu nazistowskiego, a Adolf Hitler określił go mianem „człowieka o żelaznym sercu”. Od 1939 roku kierował Głównym Urzędem Bezpieczeństwa Rzeszy, obejmującym Gestapo, Kripo i SD, a w styczniu 1942 roku przewodniczył konferencji w Wannsee, na której sformalizowano plany „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”.
Młodość









Heydrich urodził się w 1904 roku w Halle nad Soławą w rodzinie kompozytora i śpiewaka operowego oraz jego żony. Rodzina była zamożna i muzykalna, a od dzieciństwa uczono go gry na fortepianie i skrzypcach. Był zdolnym uczniem i sportowcem, lecz był nieśmiały i często prześladowany, częściowo z powodu plotek o żydowskim pochodzeniu, które były bezpodstawne. Po klęsce Niemiec w I wojnie światowej wstąpił do oddziału Freikorpsu podczas niepokojów społecznych w Halle, a później twierdził, że należał do antysemickiej, nacjonalistycznej ligi. W 1922 roku wstąpił do marynarki wojennej Niemiec.
Rola w Holokauście








Heydrich założył Sicherheitsdienst, służbę wywiadowczą, która ścigała i tłumiła opozycję wobec NSDAP. Pomagał organizować ataki na Żydów znane jako Noc Kryształowa w listopadzie 1938 roku. Po objęciu kierownictwa w Pradze kierował Einsatzgruppen, ruchomymi oddziałami, które zamordowały ponad dwa miliony ludzi, w tym 1,3 miliona Żydów. Został śmiertelnie ranny w 1942 roku w operacji Anthropoid, zamachu czechosłowackiego ruchu oporu, i zmarł na posocznicę tydzień później. Nazistowskie represje zniszczyły wsie Lidice i Leżáky.
