Titanic był brytyjskim liniowcem oceanicznym eksploatowanym przez White Star Line, który zatonął we wczesnych godzinach 15 kwietnia 1912 roku po zderzeniu z górą lodową podczas swojego dziewiczego rejsu z Southampton w Anglii do Nowego Jorku. Spośród 2208 osób na pokładzie zginęło około 1500 (szacunki się różnią), co czyni go jednym z najtragiczniejszych zatonięć pojedynczego statku w czasie pokoju. Katastrofa doprowadziła do znaczących zmian w przepisach dotyczących bezpieczeństwa morskiego i wywarła trwały wpływ na kulturę popularną.
Projekt i budowa












Titanic był drugim z trzech liniowców klasy Olympic zbudowanych dla White Star Line przez stocznię Harland and Wolff w Belfaście. W chwili wejścia do służby był największym statkiem na świecie. Zakwaterowanie pasażerów pierwszej klasy miało zapewniać najwyższy komfort i obejmowało siłownię, basen, palarnie, restauracje oraz łaźnię turecką. Statek wyposażono w przedziały wodoszczelne i zdalnie sterowane wodoszczelne drzwi, cechy, które przyczyniły się do jego reputacji jako statku niezatapialnego.
Szalupy ratunkowe i zatonięcie












Chociaż mógł zabrać znacznie więcej szalup ratunkowych, Titanic był wyposażony w dwadzieścia łodzi, które mogły pomieścić łącznie 1178 osób, czyli mniej więcej połowę liczby osób na pokładzie. Przewyższało to liczbę wymaganą przez ówczesne brytyjskie przepisy. Gdy statek tonął, spuszczone szalupy przewoziły średnio około 60 procent swojej nominalnej pojemności, co ukształtowało publiczną i oficjalną krytykę katastrofy.
Dziedzictwo












Zatonięcie przyciągnęło uwagę całego świata i doprowadziło do nowych międzynarodowych przepisów dotyczących szalup ratunkowych, dyżurów radiowych i patroli lodowych. Wrak statku odnaleziono w 1985 roku i od tego czasu stał się tematem książek, filmów i pomników, a katastrofa pozostaje jedną z najczęściej opisywanych tragedii morskich.
