Platon był starożytnym greckim filozofem klasycznych Aten, powszechnie uznawanym za myśliciela, który położył podwaliny pod zachodnią tradycję filozoficzną. Jako innowator dialogu literackiego i metody dialektycznej wywarł wpływ niemal na każdy główny obszar filozofii teoretycznej i praktycznej. Założył w Atenach Akademię, szkołę, w której nauczano doktryn późniejszych nazwanych platonizmem. Wraz ze swoim nauczycielem Sokratesem i uczniem Arystotelesem jest jedną z najważniejszych postaci w dziejach filozofii zachodniej.
Młodość i Sokrates




Platon urodził się w arystokratycznej i wpływowej rodzinie ateńskiej, a przez matkę był potomkiem Solona, męża stanu kojarzonego z podstawami ateńskiej demokracji. Jako młody człowiek poznał Sokratesa, który został jego nauczycielem i największym źródłem inspiracji. Platon nigdy nie przemawia we własnym imieniu w swoich dialogach, a niemal w każdym z nich występuje Sokrates. Badacze wciąż spierają się o to, na ile portret Sokratesa nakreślony przez Platona odpowiada postaci historycznej.
Zamieszanie polityczne i podróże




Platon liczył na karierę w życiu publicznym, lecz gdy Sparta pokonała Ateny, a władzę przejęli Trzydziestu Tyranów, zraził się ich okrucieństwami. Przywrócona demokracja później oskarżyła Sokratesa, co położyło kres politycznym ambicjom Platona. Po śmierci Sokratesa Platon studiował u filozofów pod wpływem Heraklita i Parmenidesa, a następnie udał się do Megary, by uczyć się u Euklidesa z Megary, po czym wrócił do Aten.
Dziedzictwo



Najsłynniejszym wkładem Platona jest jego teoria idei, której celem jest rozwiązanie problemu uniwersaliów. Uważa się, że jego pisma zachowały się w całości, w przeciwieństwie do pism niemal wszystkich jego współczesnych, i nieprzerwanie są czytane i studiowane. Dzięki neoplatonizmowi jego idee ukształtowały także filozofię chrześcijańską, żydowską i islamską. Alfred North Whitehead zauważył kiedyś, że europejska tradycja filozoficzna składa się z szeregu przypisów do Platona.
