Paweł Prostak był egipskim pustelnikiem żyjącym w IV wieku, uczniem Antoniego Wielkiego. Po odkryciu niewierności żony, w wieku sześćdziesięciu lat porzucił życie rolnika, aby poszukać życia zakonnego. Choć Antoni początkowo wątpił w jego zdolność do wytrwania w tak surowym trybie życia, starszy mnich ostatecznie go przyjął. Paweł stał się znany ze swojej głębokiej pokory i oddania, zyskując z czasem autorytet duchowy, który uznał nawet jego mentor.
Życie monastyczne
Aby przetestować jego determinację, Antoni poddał Pawła powtarzalnej pracy fizycznej, surowemu postowi i nieustającej modlitwie. Paweł wykazał się niezwykłą wytrwałością, odmawiając dodatkowego pożywienia, aby pozostać w zgodzie ze swoimi celami ascetycznymi. Jego oddanie pozwoliło mu ostatecznie otrzymać własną celę. Odnotowano, że osiągnął znaczącą moc duchową, posiadając nawet zdolność wypędzania demonów, co było darem przewyższającym dar jego nauczyciela.
Kult
Uznawany za świętego w kilku tradycjach, w tym katolickiej, prawosławnej i anglikańskiej, jest wspominany 7 marca. Jest pamiętany jako wzór błogosławnej prostoty, cechy podkreślanej przez opata Synaju. Jego życie zostało udokumentowane we wczesnych relacjach historycznych przez takich pisarzy jak Palladiusz i Rufin.