Marcel Pagnol (1895–1974) był francuskim powieściopisarzem, dramaturgiem i reżyserem filmowym. Uważany za autora filmów, w 1946 roku jako pierwszy twórca filmowy został wybrany do Akademii Francuskiej. Jest powszechnie uznawany za jednego z najwybitniejszych francuskich pisarzy XX wieku, znanego z tworzenia w wielu formach, w tym w pamiętnikarstwie, powieści, teatrze i filmie.
Młodość i kariera
Pagnol urodził się w Aubagne, pod Marsylią, na południu Francji, jako najstarszy syn nauczycielki i krawcowej. Dorastał w Marsylii i po studiach literackich został nauczycielem języka angielskiego. W 1922 roku przeniósł się do Paryża, gdzie porzucił nauczanie, by poświęcić się pisaniu sztuk teatralnych. Jego wczesne sztuki, w tym Topaze, ugruntowały jego renomę w teatrze.
Twórczość filmowa
W 1929 roku, po obejrzeniu jednego z pierwszych filmów dźwiękowych w Londynie, Pagnol postanowił zwrócić się ku kinu. Jego sztuka Marius została zekranizowana w 1931 roku, co było jednym z pierwszych udanych francuskojęzycznych filmów dźwiękowych. W 1932 roku założył własne studio pod Marsylią, gdzie kontrolował większość procesu produkcji. Podczas II wojny światowej chronił swój sprzęt przed okupantami i administracją Vichy, a po wojnie odbudował swoją działalność filmową.
Późniejsze powieści
Po okresie osobistych strat Pagnol zaczął pisać powieści autobiograficzne oparte na jego dzieciństwie, począwszy od La Gloire de mon père i Le château de ma mère, wydanych w 1957 roku. Później napisał drugi cykl, osadzony wśród życia prowansalskich chłopów na początku XX wieku, w tym Jean de Florette i Manon des Sources, wydane w 1962 roku.