Li Peng (1928–2019) był chińskim politykiem, który sprawował urząd premiera Chin w latach 1987–1998, a następnie przewodniczył Stałemu Komitetowi Zgromadzenia Ludowego, najwyższego organu władzy ustawodawczej w Chinach, do 2003 roku. Przez większą część lat 90. zajmował drugie miejsce w hierarchii Komunistycznej Partii Chin, po sekretarzu generalnym Jiangu Zeminie. Pozostawał w Stałym Komitecie Biura Politycznego do przejścia na emeryturę w 2002 roku. Zmarł w Pekinie w wieku 90 lat.
Młodość i wykształcenie

Li był synem Li Shuoxuna, wczesnego rewolucjonisty komunistycznego, straconego przez Kuomintang w 1931 roku. Po poznaniu żony Zhou Enlaia, Deng Yingchao, Li został wychowany przez Zhou i Deng, a następnie wysłano go do Yan'an, gdzie w 1945 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Chin. Kształcił się jako inżynier elektrowni wodnych w Związku Radzieckim i w 1955 roku wrócił do Chin, by pracować w energetyce. Jego kariera nabrała tempa po tym, jak pod koniec lat 70. do przywództwa doszedł Deng Xiaoping, czemu w dużej mierze sprzyjało poparcie cenionego partyjnego weterana Chen Yuna.
Rola w wydarzeniach na placu Tiananmen

Jako premier Li stał się najbardziej widocznym przedstawicielem władz, który poparł użycie siły wobec protestów na placu Tiananmen w 1989 roku. Wykorzystał swoje uprawnienia, by ogłosić stan wojenny, współpracując z Dengiem Xiaopingiem, przewodniczącym Centralnej Komisji Wojskowej, a stłumienie protestów zakończyło się masakrą. Li opowiadał się za zachowawczym podejściem do reform, co postawiło go w sporze z Zhao Ziyangiem, który w tym samym roku został odsunięty od władzy. Li z czasem stracił wpływy na rzecz nowo mianowanego wicepremiera Zhu Rongjiego, który forsował liberalizację rynku, czemu Li nie zdołał przeszkodzić.
Dalsza kariera
W 1998 roku Li przekazał stanowisko premiera Zhu Rongjiemu i został przewodniczącym Stałego Komitetu Zgromadzenia Ludowego. W tym okresie nadzorował kontrowersyjną budowę zapory Trzech Przełomów. Jego rodzina była związana z State Power Corporation of China, dużym monopolistą energetycznym, który rząd rozbił po zakończeniu kadencji Li na stanowisku premiera. Jego dziedzictwo pozostaje przedmiotem sporów, zwłaszcza w kontekście jego roli w brutalnym stłumieniu protestów w 1989 roku.
