Lafcadio Hearn (1850–1904) był greckim i irlandzkim pisarzem, tłumaczem i nauczycielem, którego twórczość przyczyniła się do popularyzacji kultury i literatury Japonii w głównym nurcie świata zachodniego. Urodził się na greckiej wyspie Lefkada, a po porzuceniu przez rodziców wychowywał się w Dublinie. Następnie pracował jako dziennikarz w Stanach Zjednoczonych, po czym w 1890 roku przeniósł się do Japonii. Tam przyjął imię Yakumo Koizumi, uzyskał japońskie obywatelstwo i resztę życia poświęcił pisaniu o japońskich legendach i opowieściach o duchach.
Wczesne lata




Hearn urodził się w rodzinie anglo-irlandzkiego lekarza wojskowego i greckiej matki. Po rozstaniu rodziców pozostawiono go pod opieką prababki w Dublinie, która później została jego prawnym opiekunem. Wysłano go do katolickiego kolegium we Francji, a następnie do seminarium w Anglii. Uraz oka, którego doznał jako nastolatek, pozbawił go wzroku w tym oku i dodatkowo osłabił widzenie, co miało duży wpływ na jego późniejsze życie.
Życie w Ameryce



W wieku 19 lat Hearn wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował jako reporter prasowy w Cincinnati i Nowym Orleanie. Następnie został wysłany jako korespondent na Martynikę, w Małych Antylach należących do Francji. Jego dziesięcioletni pobyt w Nowym Orleanie zaowocował tekstami o tym mieście, które do dziś pozostają znane.
Praca w Japonii



W 1890 roku Hearn wyjechał do Japonii, gdzie pozostał aż do śmierci. Ożenił się z Setsuko Koizumi, z którą miał czworo dzieci. Jego zbiory legend i opowieści o duchach, takie jak Kwaidan, zaoferowały zachodnim czytelnikom niespotykany wcześniej obraz japońskiej kultury.
