Karol Wielki był królem Franków od 768 roku, królem Longobardów od 774 roku i cesarzem Cesarstwa Karolińskiego od 800 roku. Zjednoczył większość Europy Zachodniej i Środkowej, a po upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego, około trzy wieki wcześniej, był pierwszym uznanym cesarzem panującym z zachodu. Jego panowanie przyniosło zmiany polityczne, społeczne i kulturalne, które ukształtowały Europę w całym średniowieczu, a wielu historyków nazywa go ojcem Europy.
Pochodzenie i dojście do władzy









Karol Wielki był najstarszym synem Pepina Krótkiego, członka frankijskiej dynastii karolingów. W 768 roku objął tron królestwa Franków wspólnie ze swoim bratem Karlomanem, a trzy lata później został jedynym władcą. Kontynuował politykę ojca polegającą na ochronie papiestwa i w 774 roku odsunął od władzy Longobardów w północnych Włoszech. W czasie jego panowania prowadzono również kampanie, dzięki którym rozszerzył swoje rządy na Bawarię, Saksonię, północną Hiszpanię i znaczną część Europy, a wraz z podbojami szerzył chrześcijaństwo wśród nowo podbitych ludów.
Tytuł cesarski i reformy








W 800 roku papież Leon III koronował Karola Wielkiego na cesarza w Rzymie, co stanowiło szczyt jego prestiżu, choć historycy spierają się o znaczenie tej koronacji. Jako pierwszy cesarz na Zachodzie od ponad trzech wieków wszedł w konflikt z Cesarstwem Wschodniorzymskim. Przyjęcie tego tytułu uczyniło go poprzednikiem cesarzy rzymskich narodu niemieckiego. Jako król i cesarz przeprowadził reformy administracji, prawa, oświaty, wojskowości i religii, a stabilność jego rządów zapoczątkowała renesans karoliński. Zmarł w 814 roku i został pochowany w Akwizgranie.
