Jan Colombini był włoskim kupcem z XIV wieku, pochodzącym z wpływowej rodziny z Sieny, który przeszedł głęboką przemianę religijną. Poruszony życiem Marii Egipskiej, porzucił dostatni tryb życia, aby służyć ubogim i chorym. Ostatecznie rozdał swój majątek, aby założyć szpitale i klasztory, co skłoniło go do życia w skrajnym ubóstwie u boku swoich towarzyszy. Jest uznawany za założyciela zgromadzenia Jezuitów (Jesuati), zakonu poświęconego modlitwie i działalności charytatywnej.
Życie i nawrócenie
Urodzony w Sienie około 1304 roku, Colombini początkowo piastował wysokie stanowiska obywatelskie, w tym pełnił funkcję gonfaloniera. Po duchowej przemianie poświęcił się opiece nad chorymi i pomaganiu potrzebującym. Po śmierci syna i wstąpieniu córki do życia zakonnego, podzielił swój majątek, aby finansować instytucje charytatywne. Mimo wygnania z Sieny z powodu swojego radykalnego trybu życia, kontynuował swoją misję służby w różnych miastach Toskanii.
Zakon Jezuitów (Jesuati)
W 1367 roku papież Urban V oficjalnie zatwierdził założenie Jezuitów (Jesuati), grupy nazwanej przez miejscowych ze względu na ich częste wychwalanie Jezusa Chrystusa. Członkowie, znani również jako Klerycy Apostolscy św. Hieronima, nosili charakterystyczne białe habity i koncentrowali się na opiece nad chorymi oraz grzebaniu zmarłych. Choć zakon został później rozwiązany w 1668 roku, jego członkowie początkowo szybko rozprzestrzenili się po całej Italii.
Kult
Colombini zmarł w Abbadia San Salvatore w lipcu 1367 roku, krótko po tym, jak jego nowa instytucja otrzymała aprobatę papieską. W tradycji katolickiej jest czczony jako święty, a jego wspomnienie obchodzi się 31 lipca. Jego imię zostało uwzględnione w Martyrologium Romanum przez papieża Grzegorza XIII.