James Abram Garfield (1831–1881) był 20. prezydentem Stanów Zjednoczonych, urzędującym od marca 1881 roku do śmierci we wrześniu tego samego roku, po postrzeleniu w lipcu. Kaznodzieja, prawnik i generał wojny secesyjnej, przez dziewięć kadencji zasiadał w Izbie Reprezentantów Stanów Zjednoczonych i jest jedynym urzędującym członkiem Izby, który został wybrany na prezydenta. Historycy zazwyczaj oceniają jego krótką prezydenturę jako poniżej przeciętnej, choć niektórzy chwalą jego postawę wobec korupcji i jego poparcie dla praw obywatelskich.
Młodość i kariera
Garfield urodził się w ubóstwie, w drewnianej chacie w stanie Ohio, a po śmierci ojca w jego niemowlęctwie wychowywała go matka. Po ukończeniu Williams College w 1856 roku studiował prawo i został adwokatem. Był także kaznodzieją w ruchu Restauracji i pełnił funkcję rektora Western Reserve Eclectic Institute. Wybrany w 1859 roku z ramienia Republikanów do Senatu stanu Ohio, później służył jako generał major Armii Unii podczas wojny secesyjnej.
Kongres i prezydentura
Garfield został wybrany do Kongresu w 1862 roku i zyskał sławę zdolnego mówcy, który zdecydowanie popierał standard złota. Na Republikańskiej Konwencji Narodowej w 1880 roku delegaci wybrali go jako kandydata kompromisowego, a on wąsko zwyciężył w wyborach prezydenckich. Jako prezydent umacniał władzę wykonawczą, oczyścił Pocztę z korupcji i zaproponował reformy służby cywilnej, które Kongres uchwalił jako ustawę Pendletona w 1883 roku.
Zamach i dziedzictwo
2 lipca 1881 roku Garfield został postrzelony przez Charlesa J. Guiteau, urojonego poszukiwacza posad. Zmarł 19 września na skutek zakażeń związanych z odniesionymi ranami, a jego następcą został wiceprezydent Chester A. Arthur. Ze względu na krótką kadencję i brak większych zmian podczas jego urzędowania historycy zazwyczaj zaliczają go do prezydentów poniżej przeciętnej albo w ogóle pomijają w rankingach.